X
تبلیغات

مجله جامع کشاورزی و فضای سبز - کاربرد درختچه های زینتی و گیاهان دارویی در فضای سبز شهری
شما میتوانید موضوعات مورد علاقه خود را در زمینه های مختلف کشاورزی و فضای سبز در این مجله ببینید

کاربرد درختچه های زینتی و گیاهان دارویی در فضای سبز شهری


منظور از فضای سبز شهری، نوعی از سطوح کاربری زمین شهری با پوشش های گیاهی انسان ساخت است که هم واجد بازدهی اجتماعی و هم واجد بازدهی اکولوژیک باشند. فضای سبز شهری از دیدگاه شهر سازی در بر گیرنده بخشی از سیمای شهر است که از انواع پوشش های گیاهی تشکیل شده است و به عنوان یک عامل زنده و حیاتی در کنار کالبد بی جان شهر، تعیین کننده ساخت مرفولوژیک شهر است. بنابراین دارایی سبز یک شهر، صرف نظر از فضای سبزی که توسط شهرداری اداره می شود، از مجموع فضای سبز خصوصی، فضای کوچک دارای گیاهان خودروی و زمین های متعلق به دولت تشکیل می شود. رشد صنعت و افزایش جمعیت در شهرها، به ساخت و سازهای سود گرایانه منجر شده است. این ساخت و سازها به مسائل شهری توجهی نداشته است. از سوی دیگر، ضرورت ایجاد کاربری های جدید شهری، برای پاسخ گویی به نیاز روز افزون و اسکان جمعیت به تدریج باعث کاهش سهم فضای سبز و باغ های شهری شده است و در نتیجه موجب آلودگی محیط زیست شده است. فضای سبز شهری به عنوان ریه های تنفسی شهرها به شمار می روند و در شهرها افزون بر عمل کردهای زیبایی شناختی، اجتماعی و ساخت کالبدی شهر، روی تعدیل دما، افزایش رطوبت نسبی ، لطافت هوا، کاهش آلودگی صوتی، افزایش نفوذ پذیری خاک، کاهش سطح ایستایی، بهبود شرایط بیوکلماتیک در شهر و جذب گرد و غبار تاثیر دارند. پوشش گیاهی یک منطقه در حقیقت از یکایک گونه های گیاهی موجود در آن تشکیل شده است. وضعیت آب و هوایی و نوع خاک حدود گونه خاص را تعیین می کند. کیفیت محیط زیست شهری با امکانات و تاسیسات فضای سبز ارتباط مستقیم دارد. در ادوار گذشته در کنار توجه به تفرج روح و زیبایی، جنبه دارویی و اقتصادی کشت گیاهان در فضای سبز و باغ ها مد نظر بوده و در همه آنها از باغ معلق بابل مربوط به سال های قبل از میلاد مسیح تا پردیس های ایرانی مربوط به قرن پنجم میلادی ضمن رعایت جنبه های زینتی و هنری گیاهان کاشته شده، مصارف خوارکی، دارویی، صنعتی، دفع آفات و مانند آن مورد توجه جدی بوده است و در چهار چوب سنت و اصول، هیچ چیز بی مورد و یا تنها برای زیبایی وجود نداشته بلکه آنچه مفید و لازم بوده زیبا عرضه شده است. از جمله گیاهان دارویی که در احداث باغ های عمومی ایران مورد استفاده قرار گرفته می توان از اقاقیا، بید مشک، خر زهره، زوفا، سنجد تلخ، ریش بز، بابونه،گل انگشتانه، زرشک، ختمی، گل ساعتی، گل سرخ، گاو زبان، همیشه بهار، گلرنگ، زعفران و مانند آنها نام برد. در کشورهای دیگر گیاهانی مثل پدوفیل و ذغال اخته در فضای سبز کاشته می شده است. معمولا گیاهان دارویی در مدت کوتاهی، سطح خاک را فرا می گیرند و به علت سبزی و کوتاهی شان زیبایی خاصی را پدید می آورند. این گیاهان نسبت به مواد غذایی پر توقع نبوده و آب بسیار زیادی نیاز ندارند. هم چنین برخی از آنها در برابر شوری خاک مقاومند و دوام و عمر طولانی و سازگاری و استقامت بالایی دارند.

مزایای استفاده از گیاهان دارویی در فضای سبز

1-    افزایش تنوع در فضای سبز: در کشور ایران اقلیم های متفاوتی وجود دارد بنابراین تنوع گیاهی دارویی آن نیز زیاد است . با توجه به سازگاری ها و توانایی های گیاهان دارویی که مورد اشاره واقع شد، به کار گیری این گونه ها در فضای سبز، تنوع گونه ها و اکوتیپ ها (از نظر رنگ، فرم، اندازه و سازگاری) را دو چندان می کند و ضریب اطمینان موفقیت طرح و انعطاف طراحی بیشتر می شود. وجود گیاهان دارویی در فضای سبز نشانه ای از توانایی اقلیمی و احوال فرهنگی منطقه است، در حالی که استفاده از کونه های انگشت شمار و غیر بومی در فضای سبز شکنندگی اکوسیستم های احداثی را به همراه دار.

2-    حفظ رژیم پلاسم گیاهان دارویی:

چنانچه یک جامعه گیاهی به خاطر نجات از خطر انقراض مورد حمایت انسان قرار گیرد ناچار به زندگی در محدوده طراحی شده توسط انسان می شود. این محدوده ها شامل باغ گیاهشناسی و فضای سبز و در بهترین حالات، محیط های طبیعی قرق شده می شود. در این مجموعه ها،حفاظت انسان ها از گیاهان منجر به حذف پدیده های طبیعی مانند بیماری و آفت، سیل، آتش سوزی و خشکسالی، رقابت و مانند آن می شود. بنابراین طی نسل های متوالی، ژن های مفید که عامل دوام موجود در مقابل این شرایط هستند از این نسل ها حذف می شود. در مورد گیاهان دارویی، این عمل با برداشت گزینشی گیاهان دارویی سالم و قوی از طبیعت توسط انسان تشدید می گردد و در عوض فراوانی ژن های غیر مفید که در شرایط طبیعی و حذف قرار می گیرند، به نحو چشم گیری افزایش می یابد. به این پدیده رانده شدن ژنتیکی می گویند که هر چه جوامع گیاهی و جانوری محدودتر باشد، این پدیده با شدت بیشتری رخ می دهد. در نتیجه این رخداد علی رغم حفظ فرم ظاهر گونه، توانمندی های آن گونه در مقابل شرایط گزینش گر محیط طبیعی به شدت نقصان می یابد و در صورت راه یابی گونه به محیط طبیعی و یا کاهش حمایت انسان، جاندار به سرعت منقرض می گردد. راه جلوگیری از این خطر، توسعه همه جانبه جوامع گیاهی و جانوری در اقلیم های متنوع است. مروری گذرا بر کل مساحت پارک های شهری، کمربندهای سبز و پارک های جنگلی موجود و تنوع اقلیمی کشور نشان می دهد که سطح قابل توجهی از زمین های قابل کشت در اقلیم های گوناگون به احداث فضای سبز اختصاص یافته است. با توجه به این که برای رسیدن به استانداردهای بین المللی فضای سبز سرانه، به فضای سبزی یا چند برابر سطح موجود نیازمندیم، سطح فضای سبز لازم چند برابر خواهد بود و با وارد کردن گیاهان دارویی در فهرست گیاهان مناسب برای فضای سبز جامعه گیاهان دارویی گسترش قابل توجهی پیدا می کند که به علت این گستردگی سطح و اقلیم، تعداد زیادی از عوامل طبیعی اثر خود را بر گیاه اعمال می کنند و علاوه بر آن برداشت از طبیعت هم کاهش می یابد. چنانچه در اثر اقبال عمومی، گیاهان دارویی به فضای سبز مدارس، منازل و داخل آپارتمان ها و روی پشت بام ها راخ یابد، به انقلابی سبز در این زمینه دست خواهیم یافت.

3- جبران بخشی از هزینه ها: اختصاص منابع مرغوب آب و خاک به احداث فضای سبز که به واسطه رشد شهرهای بزرگ در اراضی درجه یک کشاورزی امری غیر قابل اجتناب گردیده است، سطح وسیع و در حال گسترش فضای سبز و هزینه های کاشت و داشت و کادر فنی و اجرایی فضای سبز، بهای سنگینی است که شهروندان برای سلامت خود و محیط زیست باید پرداخت کنند، بهایی که صرفه جویی و گریز از آن، مخارج بهداشتی و هزینه های اجتماعی بسیار بیشتری به بار خواهد آورد. در دید کلان، بر آورد ارزش های معنوی زیست محیطی، حفاظتی، تفریحی و مانند آن در فضای سبز نیاز به امکاناتی گسترده و مانند آن در فضای سبز نیاز به امکاناتی گسترده و تخصص هایی است که بتوان بر اساس آن به بیان ارزش واقعی پرداخت. این ارزش ها برای اکثریت مردم به خوبی ارزش های ریالی قابل لمس نیست. با کشت گیاهان دارویی در فضای سبز بخشی از هزینه های ریالی قابل باز یافت است و با توجه به نزدیکی  این مکان ها به مراکز صنعتی و تجاری هزینه حمل و نقل نیز کاهش می یابد. نیاز آبی گیاهان بومی معمولا کمتر از گیاهان غیر بومی است که این امر صرفه جویی در مصرف آب آبیاری است. در این امر مسیر فرصت شغلی ایجاد می شود و داوطلبانی مانند فارغ التحصیلان کشاورزی و منابع طبیعی، محصلین مدارس، بازنشست گان و افراد عادی در قبال درصدی از سود می توانند مراحل دیگری از تولید مانند برداشت، جدا سازی و خشک کردن گیاهان دارویی را انجام دهند.

4- تامین اهداف آموزشی، تحقیقاتی و گردشگری: علی رغم سابقه طولانی استفاده از گیاهان دارویی و وجود انواع گیاهان دارویی در کشور متاسفانه درصد کمی از فرهیختگان جامعه و تحصیل کرد گان علوم گیاهی، کشاورزی و منابع طبیعی با این گیاهان آشنا هستند و برای افزایش آگاهی های اجتماعی، در این زمینه باید آموزش مسئولین و دولت مردان ، مردم عادی و تحصیل کرد گان از مقاطع دبیرستان تا دانشگاه و حتی متخصصین فضای سبز امکان این آموزش را فراهم می کند. در کشورهایی مثل شیلی وهن افزایش نجومی و سالیانه سطح فضای سبز مرهون توجه به آموزش عمومی و مشارکت مردمی است.

در امر پژوهش، گر چه افراد محدودی در امر کشت و کار گیاهان دارویی تخصص دارند، توسعه کمی شناخت گیاهان دارویی قدم گذاری در مراحل بعدی امر پژوهش را ممکن می سازد و اختصاص فضای سبز محیط های آموزشی به کشت گیاهان دارویی، زمینه را برای تحقیق در جنبه های مختلف گیاهان دارویی را ممکن می سازد و سازگاری این گونه ها را معلوم می کند. در شهرهایی که جاذبه های گردشگری دارند، وجود باغ های گیاهشناسی  و فضاهای سبز دارای گونه های بومی کشور و گیاهان دارویی تاثیر بسزایی در جذب گردشگران متخصص بدان شهرها دارد.

5-کنترل فرسایش بادی: در مکان هایی که زمین به اختیار و یا از روی اضطرار به صورت آیش رها می شود با وزش بادهای شدید و یا رواناب ناشی از بارندگی رو به رو است، یکی از راه های بسیار موثر در کنترل فرسایش خاک، بر جای گذاشتن بقایای محصولاتی مانند کرچک و مارتیغال که تنها بذر آنها برداشت می شود، برای تامین این هدف مناسب به نظر می رسد. هم چنین استفاده از گیاهان دارویی چند ساله مانند زوفا، اسطوخودوس و آویشن می توانند در کنترل فرسایش بسیار موثر باشند. بو مادران استاندارد، تحمل نسبتا خوبی در مقابل چرای احشام دارد. کاشت گیاهانی مانند، سنا، آکاسیا و آکالیپتوس در مجاورت کویر، موانع مناسبی در جلوگیری از پیش روی کویر هستند. خار شتر، کور و هندوانه ابوجهل با شیب های تند بسیار سازگارند، بنابراین کشت آنها در زمین های شیب دار می تواند عامل مهمی در حفظ خاک باشد. گیاهان دارویی نظیر اوکالیپتوس جهت احداث باد شکن و جلوگیری از فرسایش بادی بسیار موثر هستند. بنابراین گیاهان دارویی در ارائه خدمات بوم شناختی نیز بسیار توانمند هستند.

نکات مهم در به کار گیری گیاهان دارویی در احداث فضای سبز

الف) سازگاری گیاه:

هر گیاه دارای میدان اکولوژی خاصی است یعنی بهترین میزان رشد آن در شرایط اقلیمی به خصوصی حاصل می شود. بررسی پوشش گیاهی بومی هر منطقه می تواند به عنوان راهنمایی مفید جهت انتخاب گیاهان باشد. گیاهان دارویی ایران به علت این که عملیات اصلاحی روی آنها انجام نشده است، عموما به صورت توده عمومی هستند. بنابراین دامنه سازگاری (میدان اکولوژی ) نسبتا وسیعی دارند. سازگاری های مطلوب گیاهان دارویی در طراحی فضای سبز شامل موارد زیر می باشند.

1-    تحمل خشکی،شوری و قلیایی بودن خاک: گیاهان دارویی مانند، اقاقیا، آکالیپتوس، داتوره، سنجد، رزماری، اسطوخودوس، گل محمدی، کرچک (قرمز) و ختمی دارای حدود تحمل نسبتا خوبی به شوری، خشکی، و قلیایی بودن خاک هستند.

2-    تحمل تشعشع شدید خورشید: گیاهانی مانند رزماری، اسطوخودوس،  بو مادران، سانتولینا،   اقاقیا و مورد، در مجاورت سطوح آسفالت و سنگ فرش که انعکاس شدید تابش را باعث می شوند، مقاومت خوبی دارند در حالی که بسیاری از گیاهان دیگر دچار خورشیدی شدن می شوند که منجر به تجزیه کلروفیل و نهایتا مرگ گیاه می شود.

3-    تحمل شرایط ماندابی: در مناطقی که سطح آب تحت الارض بالا است گیاهانی مانند اوکالیپتوس به خوبی رشد کرده و در کاهش آب تحت الارض و خشکاندن خاک های اشباع نقش اساسی دارند. پونه و نعناع از دیگر گیاهان متحمل شرایط ماندابی هستند.

4-    تحمل هرس شدید: گیاهانی مانند مورد، رزماری، اسطوخودوس و دارچین به راحتی شکل پذیرند و متناسب با هدف و مکان انتخاب شده در فضای سبز قابل شکل دهی هستند.

5-    سازگاری با سطوح شیب دار: در شیب های تند بزرگ راه ها و یا در پارک های کوهستانی می توان از گیاهان دارویی مانند کورک، خار شتر، شیر خشت و گونه هایی از جنس علف چای استفاده کرد. هم چنین جهت پوشش دیوارهای بتونی که برای مهار شیب های ساخته می شوند می توان از بنه، زرشک معمولی، گل محمدی، برگ بو و سماق بهره جست.

6-     سازگاری با آلودگی های محیط های شهری و صنعتی: گروهی از گیاهان دارویی در برابر آلودگی های هوا، گرد و غبار، اشعه ی ماوراء بنفش و آلودگی صوتی تحمل خوبی از خود نشان می دهند. انواع رز مثل گل محمدی، دی اکسید گوگرد(So2) را در نسوج خود تثبیت می کنند. اقاقیا، نمدار و فندق در کاهش شدت آلودگی صوتی بسیار موثر است و گل سرخ و داتوره فلوراید اطراف کارخانجات آلومینیوم سازی را جذب کرده و نسبت به آن تحمل نشان می دهد. گیاه نمدار( زیرفون) به ازن(O3) متحمل است. گیاه ژینکو نسبت به آلودگی هوا تحمل زیادی دارد.

ب) تاثیر گیاه بر سلامت انسان: توجه به رایحه درمانی و گل درمانی در پزشکی مدرن در پی بررسی ابداعات گذشتگان در این هنر به وسیله ی تجهیزات پیشرفته امروزی نقش گیاهان در پیشگیری و ردمان بیماری های جسمی و روانی را بیش از پیش نمایان می کند. گیاهانی مانند اوکالیپتوس، کاج، انواع بید، افرا و زبان گنجشک با تولید مواد شیمیایی (فیتونسیدها) و انتشار آنها در هوا باعث از بین رفتن قارچ ها، باکتری ها و برخی حشرات مضر و هم چنین ایجاد حالت آرامش و خلسه در انسان می شوند. این مواد آلی گاهی ویتامین های جوی نامیده می شوند. گل بابونه، گل محمدی، بید مشک و سنجد رایحه دل انگیز و آرام بخشی در فضا پراکنده می کنند.

گیاهان دارویی مناسب برای فضای سبز:

1-    از نظر دوره رویش: انواع یک ساله( بابونه)، دو ساله (مغربی) و چند ساله (گل گاوزبان و رزماری)

2-    از نظر رنگ گل، شاخه و برگ: رنگ گل های آبی (رز ماری، اسطوخودوس )، زرد( مغربی و علف چای)، زرد و نارنجی( گل رنگ، همیشه بهار) سفید، بنفش، صورتی( زوفا، مارتیغال، گل محمدی) و انواع رنگ های دیگر(ختمی) در بین گیاهان دارویی دیده می شود.

از نظر رنگ اندام هوایی، زیتون، بو مادران، سانتولینا و اسطوخودوس دارای شاخ و برگ خاکستری هستند، عناب برگ هایی به رنگ سبز براق دار و بومادران استاندارد دارای اندام هوایی به رنگ سبز چمنی است.

     

3-    از نظر اندازه: انواع بوته ای کوتاه (گل گاوزبان، روفا و علف چای) متوسط( کرچک و گل محمدی) و انواع بلند( عناب، اوکالیپتوس، سنجد، سنا، سپستان) و گونه های دارای اندام های هوایی رونده(توت روباه) هستند. گیاهانی مانند غار گیلاس و خر زهره همیشه سبز هستند.

د) سهولت کاربرد گیاه: نگهداری و کشت گیاهان مورد استفاده در فضای سبز باید آسان باشد. اکثر گیاهان دارویی به راحتی از طریق بذر، قلمه، پیوند، خوابانیدن، ریزوم، غده و مانند آن تکثیر می شوند و در مجموع نسبت به دیگر گیاهان، آفات و بیماری های کمتری دارند.

انتخاب گونه های جدید گیاهی

در انتخاب و بررسی انواع گونه های گیاهی جدید موارد ذیل، بایستی مد نظر باشد.

1)     سازگاری: سازگاری گونه گیاهی معرفی شده با خصوصیات آب و هوایی منطقه این امر باعث بالا رفتن قدرت رشد، تکثیر و در نهایت بقای گونه می شود.

2)     زیبایی و ظاهر آراسته: گونه جدید گیاه به نحوی که شکل و ظاهر گیاه مناسب محل مورد نظر باشد، که در این رابطه دیدگاه و نظر کارشناس فضای سبز از اهمیت ویژه ای برخورد ا است. عدم استفاده ی مناسب از یک گونه گیاه در محل مورد نظر، باعث کاهش زیبایی محوطه گردیده ضمن آن که گاهی ممکن است باعث بروز مشکلاتی گردد به عنوان نمونه چنان چه از گیاهان انبوه در حواشی معابر و پیاده رو استفاده گردد، باعث کاهش دید رانندگان و ممانعت از توجه آنها به عابرین پیاده که در انتظار عبور از خیابان هستند، می گردد و همین امر باعث بروز حوادثی می شود.

3)     خصوصیات فیزیولوژیک و مرفولوژیک گیاه: گاهی صمغ تانن و سایر اسانس های موجود در بخش های مختلف انواع گیاهان باعث وارد گردیدن لطماتی به اقشار مختلف به خصوص کودکان می گردد زیرا کودکان از روی کنجکاوی و یا بازی های کودکانه در تماس با این پیکره های گیاهی بوده و حتی بخشی از برگ و غیره را در طی بازی های کودکانه تناول می نماید که در آنها ایجاد مسمومیت می نماید، لذا توجه بع ایمنی اقشار مختلف این موضوع دارای اهمیت بسزایی است.

4)     ایجاد آرامش خیال بیننده و جلب متخصص: ایجاد تنوع در فضای سبز به نحوی که هم باعث آرامش بازدید کنندگان و هم باعث جلب متخصصین و علاقمندان شود و به طور کلی خواسته های همه اقشار را تامین نماید؛ چه افرادی که جهت فرار از ناملایمات زندگی به دامن طبیعت پناه آوردند و چه آنهایی که در پی یافتن طرح های نوین، الگو برداری تحقیق و غیره هستند، بسیار حائز اهمیت است.

5)     پرهیز از یکنواختی و روی آوردن به استفاده ترکیبی از گونه ها: سال ها است که فضای سبز شهری سطح مالامال از درختان صنعتی، جنگلی چون چنار، نارون، زبان گنجشک گردیده است و سال ها است که مهم ترین پوشش سطح زمین در پارک ها، میادین و بلوارها چمن است، حال آن که مشخص گردیده است که بیشترین آلرژی از طرف گیاهان فوق حادث می گردد و چمن نیز با توجه به وضعیت خشکسالی ها و کمبود آب و هم چنین هزینه های بالای نگهداری، حداقل در پاره ای از مناطق که امکانات و بودجه وسیع و کلان در دسترس نیست، کاملا از چرخه کشت و فضای سبز خارج گردیده است. گر چه اهمیت گیاهان دارویی در بخش پزشکی و دارو سازی  بر همگان واضح و مشخص ولی استفاده از این گیاه به عنوان گیاهان جدید در فضای سبز دیر زمانی که اهمیت یافته است، اکثر گیاهان مورد نظر جهت کشت در فضای سبز گیاهان همیشه سبز هستند که ظاهر آنها در تمام فصول سال جلوه می نماید. این گیاهان دارای سطح برگ سبز دائمی هستند.. برخی از آن ها را می توان به طور ترکیبی با سایر گیاهان استفاده نمود و پاره ای از آن ها حتی می توانند جایگزین گیاهان پوششی چون چمن گردند.

نتیجه گیری

فضای سبز شهری بر اکولوژی شهری به ویژه اقلیم، هوا، خاک، آب های زیر زمینی و جامعه حیوانی تاثیر می گذارد. مهم ترین اثر فضای سبز در شهرها، کار کردهای زیست محیطی آنها است که شهرها را به عنوان محیط زیست جامعه انسانی معنی دار کرده است و با آثار سوء گسترش صنعت و کار برد نادرست تکنولوژی مقابله نموده، سبب افزایش کیفیت زیستی شهرها می شوند. امروزه جامعه شناسان، روان شناسان و پزشکان بر این باورند که فضای سبز افزون بر تامین بهداشت جو و محیط مکان های مسکونی، نقش مثبتی در سلامتی شهروندان به عهده دارد. شناخت گونه های گیاهی بومی که می توانند در طراحی فضای سبز به کار آیند، با توجه به کمبود آب و کیفیت نا مساعد خاک در اکثر نقاط کشور، با استفاده از گونه های بومی به صورت ضرورتی اجتناب نا پذیر در می آید. گیاهان و فضای سبز در روند زندگی انسان ها به خصوص هنگام فراغت از کار و تکاپو به دنبال مامنی جهت التیام اعصاب و روان انسان، نقش موثری دارند و این نقش در بقای حیات در کره خاکی با اهمیت تر می گردد. ضرورت ایجاد و حفظ پوشش سبز گیاهان یکی از بدیهات زندگی است و مثلث بقا و دوام انسان که شامل آب، هوا و غذا است بدون وجود گیاه هیچ گاه تکمیل نمی گردد، زیرا هم تامین اکسیژن و هم غذا سازی فقط با وجود گیاه امکان پذیر خواهد بود. با توجه به ضرورت در حیات انسانی و از آن جا که انسان موجودی است تنوع طلب، لذا در فضای سبز شهری علاوه بر ضرورت اهمیت و بهاء دادن به درخت کاری، ایجاد تنوع هم از دیگر فاکتورهای مهم به نظر می رسد استفاده به جا و مناسب از پوشش های گیاهی ، احداث و نگهداری فضای سبز نیاز به تجربه و دانش، تحقیق و تفحص و شناخت نیاز های گون های گیاهی مختلف دارد،  تا رابطه دیرین انسان و طبیعت تقویت شود و انسان بار دیگر با طبیعت فراموش شده آشتی نماید. در ایجاد تنوع گیاهی در فضای سبز شهری همواره محدودیت های هوا و اقلیم، خشکی، باد، تابش بیش از حد خورشید و غیره وجود دارد که همین امر باعث کاهش تنوع می گردد. در پایان یاد آور می شویم تنوع محیط جغرافیایی ایران و حاکم بودن وضعیت آب و هوایی گوناگون از منطقه ای به منطقه دیگر در پهنه ی وسیع کشور، سبب رویش جامعه گیاهی متنوع شده است. این تنوع که سیمای جغرافیایی گیاهی و به دنبال آن جغرافیای زیستی را جان می بخشد، چه از نظر اقتصادی و چه از نظر اکولوژیکی اهمیت شایان توجهی دارد. گروهی از گیاهان دارویی مانند رز ماری، اسطوخودوس، بو مادران، سانتولینا، گل محمدی، انواع ختمی، اوکالیپتوس، سپستان، کارم رنگی، مورد، خر زهره، همیشه بهار، برگ بو، اقاقیا، کرچک قرمز، مغربی، کم و بیش در فضای سبز کشور کاشت می شوند ولی گروه دیگری مانند کورک، سر خار گل، خار شتر، گل گاو زبان، گاو زبان بوراگو، بابونه، بو مادران استاندارد، زوفا، سداب، بید مشک، عناب و سماق، قابلیت وارد شدن در فضای سبز را دارند اما تا به حال مورد توجه جدی قرار نگرفته اند.

 

منبع:1.ماهنامه خودرو و خدمات شهری،سال پنجم،شماره38،دوره جدید،شماره9                                                                                             2 .ماهنامه خدمات شهری شماره40

                                                                          نویسنده:سیده ساناز ضرغامی

نوشته شده توسط س. ضرغامی در ساعت 19:12 | لینک  |